Chirurgia
 
Wykonujemy pełen zakres zabiegów z zakresu chirurgii stomatologicznej oraz chirurgii ortodontycznej:

 

Ekstrakcja (usunięcie) zęba
Znaczny ubytek tkanek twardych zęba lub destrukcja otaczającej tkanki kostnej powodują czasem konieczność usunięcia zęba lub pozostałego korzenia. Zabieg ekstrakcji wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym za pomocą kleszczy. Po zabiegu lekarz sprawdza i oczyszcza zębodół. W przypadku zębów bardzo zniszczonych, złamanych oraz zębów z zakrzywionymi lub kolbowatymi korzeniami zachodzi czasami konieczność rozszerzenia zabiegu. Chirurg wykonuje wtedy nacięcie dziąsła, znosi część kości pokrywającej korzenie a po usunięciu zęba ranę zaopatruje szwami na 7-10 dni.
 
Chirurgiczne usunięcie zęba zatrzymanego w kości (tzw. dłutowanie)
Zabieg wykonywany jest wtedy, kiedy konieczne jest usunięcie zęba częściowo lub całkowicie zatrzymanego w kości. Najczęściej są to trzecie zęby trzonowe (tzw. zęby mądrości). Poza tym często dotyczy to kłów, sporadycznie zębów przedtrzonowych i innych. Konieczność usunięcia tych zębów może wynikać z planowanego leczenia ortodontycznego, protetycznego lub z istnienia stanu zapalnego. W głębokim znieczuleniu miejscowym chirurg nacina dziąsło, delikatnie znosi warstwę kości pokrywającą zatrzymany ząb, usuwa ząb w całości lub jego fragmenty po uprzednim przecięciu. Ranę zaszywa szwami na 7-10 dni.
 
Plastyka połączenia ustno-zatokowego
Korzenie niektórych górnych zębów bocznych sięgają do zatoki szczękowej. Po usunięciu takich zębów powstaje połączenie między jamą ustną a zatoką szczękową, które musi zostać chirurgicznie zamknięte.
W zastosowanym do usunięcia zęba znieczuleniu, chirurg nacina dziąsło i przesuwa je w taki sposób, aby zamknąć otwór do zatoki powstały po usunięciu zęba. Rana zostaje zaopatrzona szwami na kilkanaście dni. Pacjenta obowiązuje ścisłe przestrzeganie wskazań i kontrola radiologiczna zatok kilka tygodni po zabiegu. Najcześciej następuje całkowite wygojenie, ale czasami przy wspołistniejących zapaleniach zatok, wymagana jest dalsza interwencja lekarza laryngologa.
 
Resekcja wierzchołka korzenia
W przypadku powstania torbieli lub innego stanu zapalnego w okolicy korzenia przeprowadza się zabieg odcięcia wierzchołka korzenia z pozostawieniem reszty korzenia zęba. Warunkiem zakwalifikowania do resekcji jest przewidywalne osadzenie zęba po zabiegu, poprawnie przeprowadzone leczenie kanałowe oraz brak innych przeciwskazań.
Zabieg wykonywany jest w głębokim znieczuleniu miejscowym. Po nacięciu dziąsła nad wierzchołkiem korzenia i odsłonięciu pokrywajacej go kości chirurg odcina zniszczony wierzchołek korzenia zęba. Pozostająca część korzenia jest oczyszczana a kanał zęba izolowany od kości. Występująca czasami torbiel korzeniowa jest usuwana a rana dziąsła zaopatrzona szwami na 7-10 dni.
 
Radektomia (odcięcie jednego korzenia)
Zdarza się, że wielokorzeniowy ząb posiada jeden korzeń, który nie poddaje się leczeniu kanałowemu lub objęty jest torbielą. Jeżeli istnieje możliwość protetycznego zaopatrzenia pozostałej części zęba wkładem koronowo-korzeniowym i koroną protetyczną, to można odciąć od zdrowej części zęba jeden zniszczony korzeń, oszczędzając pozostałe korzenie.
Zabieg wykonuje się po uprzednim leczeniu kanałowym zęba. Po rozcięciu zęba usuwa się korzeń zniszczony pozostawiając korzeń zdrowy do dalszego leczenia protetycznego.
 
Plastyka wyrostka kości szczęk
Zdarza się, że z powodu licznych ekstrakcji, wygojone dziąsło przybiera nierówny kształt utrudniający dostosowanie odbudowy protetycznej lub powodujący niekorzystny efekt estetyczny. Istnieje możliwość wykonania kosmetycznej korekty kształtu dziąsła i podpierającej go kości. Zabieg chirurgiczny przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym a szwy, które zaopatrują ranę zdejmowane są po kilku dniach.

 

Wycięcie przerosłych fałdów błony śluzowej
Na skutek użytkowania niedostosowanych uzupełnień protetycznych, błona śluzowa jest stale drażniona mechanicznie. Powoduje to jej przerost a w konsekwencji dolegliwości bólowe i utrudnienie wykonania nowego uzupelnienia protetycznego. Leczenie polega na wycięciu przerosłych fałdów błony śluzowej. Ranę zaopatruje się szwami a błonę śluzową stabilizuje przy użyciu starej protezy zmodyfikowanej uprzednio w laboratorium. Po zagojeniu dziąsła wykonywane są nowe protezy.

 

Mini-implanty ortodontyczne
Czasami prowadzący leczenie ortodonta potrzebuje implantu do zrównoważenia lub lepszego ukierunkowania sił towarzyszących przesuwaniu zębów aparatem stałym. Po konsultacji z lekarzem prowadzącym i ustaleniu pozycji implantu, chirurg wprowadza do kości pacjenta tytanową śrubę o średnicy 1.8 mm - 2.5 mm i długości 5 mm - 15 mm. wprowadzony do kości mini-implant tkwi w niej nieruchomo i nie ulega przesunięciom ortodontycznym tak jak zęby własne Pacjenta. Implant wystaje ponad dziąsło tzw. główką, którą ortodonta wykorzystuje do zakotwiczenia aparatu stałego i wyrównywania pozostałych zębów. Po zakończonym leczeniu ortodontycznym mini-implant zostaje w prosty i bezbolesny sposób usuwany z kości.
 
Odsłonięcie zatrzymanego zęba. Przyklejenie zaczepu (zamka) ortodontycznego.
Odsłonięcie zęba wykonywane jest ze wskazań ortodontycznych w celu założenia zaczepu (zamka), który umożliwi lekarzowi ortodoncie wprowadzenie zęba do łuku zębowego. Zabieg wykonywany jest w głębokim znieczuleniu miejscowym. Po nacięciu dziąsła i zniesieniu kości pokrywającej ząb, chirurg przykleja do powierzchni zęba kilkumolimetrowy zaczep. Od zaczepu ponad dziąsło biegnie drucik za stali chirurgicznej lub łańcuszek ze złota, który ortodonta wykorzystuje do stopniowego wyciągnięcia zęba z kości. Rodzaj zaczepu i wyciągu planowany jest przed zabiegiem, ale ostateczna decyzja o rodzaju użytego wyciągu zapada w trakcie operacji. Na dziąsło zakładane są szwy na 7-10 dni.
 
 
Powrót do oferty